Geen zin om te lezen? Hier kun je de bijdrage als video bekijken.
De manier waarop we met onze kinderen praten,
wordt haar innerlijke stem.
(Peggy O´Mara)
In mijn posts over hoogsensitieve kinderen gaat het veel over de effecten van de manier waarop we met een hoogsensitief kind praten. Alleen al de woordkeuze kan ons diep tot in de volwassenheid vormen.
Deze post is gericht op volwassenen die juist onder deze ervaringen lijden. De innerlijke dialoog is meestal onbewust en verhindert ons om in onze kracht te blijven of die te bereiken. De focus ligt bij voorkeur op de zwaktes, in plaats van op de sterktes.
De innerlijke dialoog kan ons het leven behoorlijk moeilijk maken
- We hebben een date en onze innerlijke dialogen vertellen ons waarom de gekozen persoon waarschijnlijk niet komt. Dat we sowieso te dik, te dun, te saai of wat dan ook zijn.
- Of we vragen ons op het werk voortdurend af of we alles goed doen, of onze prestaties voldoende zijn. Vergelijken ons met collega's die zichzelf zogenaamd beter kunnen verkopen.
- Misschien sta je ook wel aan de kassa in de rij en houdt je innerlijke dialoog zich bezig met hoe je overkomt op anderen en wat anderen over je denken.
De innerlijke dialoog is gevarieerd
Dit zijn slechts een paar voorbeelden van een eldorado aan mogelijkheden. In de meeste gevallen komen we er niet goed vanaf bij deze dialogen. Naar mijn waarneming gaan juist hoogsensitieve mensen, die er normaal gesproken erg op bedacht zijn anderen niet te kwetsen en grenzen te bewaken, genadeloos hard met zichzelf om.
In de innerlijke dialoog kunnen we onszelf:
- beschamen,
- aanklagen,
- bang maken,
- demotiveren,
- over-kritisch benaderen,
- doemscenario's schetsen,
- onzeker maken,
- negatief bevestigen,
- neersabelen,
- tot een burn-out drijven,
- en, en, en.
Wanneer de innerlijke dialoog ons kapotmaakt
Een vriendin van mij zat zo vast in haar innerlijke dialogen tijdens een depressieve fase dat ze zichzelf wilde doden. Dat is nu een extreem voorbeeld, maar onze innerlijke stemmen hebben veel invloed op ons leven.
Wat zijn die innerlijke stemmen eigenlijk?
Vaak zijn ze een echo van uitspraken die over ons zijn gedaan. Uitspraken over ons die ons zelfbeeld hebben gevormd. Zulke uitspraken kunnen onze diepste wezen raken. Omdat ik nu enkele zeer verontrustende voorbeelden geef, laat ik positieve natuurfoto's zien om eventuele opkomende emoties niet te versterken.
- Ik had je moeten laten aborteren.
- Ik wilde een jongen.
- Rot op.
- Je hebt mijn hele leven verpest.
- Ik wilde geen kinderen meer.
- Had ik geweten dat ik deze genafwijking had, dan had ik geen kinderen gekregen.
- Jij mislukkeling.
- Ze hebben je als kind vast verwisseld.
- Je vader wilde je niet.
Welke invloed kan de innerlijke dialoog op ons hebben?
Als zulke woorden tegen ons gericht worden, voelen we ons waardeloos, niet geliefd, beschaamd of schuldig. Ons negatieve zelfbeeld wordt zo sterk dat we, als iemand van ons houdt zoals we zijn, bang zijn dat onze partner op een gegeven moment zal ontdekken hoe we „echt“ zijn. Het leidt tot een verstoppertje spelen met onszelf.
In mijn werk kom ik steeds weer mensen tegen die extreem lijden onder dergelijke uitspraken. Vaak zijn ze zich er niet eens van bewust dat deze uitspraken bijna mantra-achtig in hun gedachten rondcirkelen.
Daarom is het zo belangrijk dat men tegen ons zegt:
- Het is fijn dat je er bent.
- Je bent mooi.
- Ik hou van je.
- Je bent zo slim.
- Was je er niet, dan zou ik je eindeloos missen.
- Je bent een geschenk.
- Je was weliswaar niet gepland, maar wel gewenst.
- Je vader is niet in staat om er voor je te zijn, als hij wist wat hij geweldigs mist.
Positieve uitspraken doen niet alleen kinderen goed
We kunnen zulke uitspraken niet vaak genoeg tegen onze kinderen zeggen. En trouwens, ook volwassenen hebben baat bij zulke uitspraken. Kijk eens wat er gebeurt als je tegen je partner of je vriend(in) zegt: "Het is fijn dat je er bent."
Als je liever een zoon had gehad, en naar een jongen verlangt, dan maakt je dat zeker verdrietig. Tegelijkertijd is het belangrijk dat je zwijgt, je kind kan er niets aan doen. Zwijg ook tegen anderen, vroeg of laat zal je kind anders zo'n uitspraak meekrijgen.
Hoe ontmoeten we deze innerlijke stemmen?
Sommige komen in de vorm van innerlijke dialogen. We discussiëren bijvoorbeeld met onszelf waarom dit of dat niet kan lukken, of, of, of.
De discussieonderwerpen zijn divers en vaak komen we er niet zo goed vanaf.
Dan zijn er ook nog individuele zinnen die ons vergezellen
- Dat kun je niet.
- Wees voorzichtig.
- Je bent altijd zo gevoelig.
- Je moet je even vermantelen.
- Altijd ben je zo vermoeiend.
Als we goed luisteren, herkennen we vaak nog de stem van de persoon die ons deze zin heeft ingeprent. Zulke zinnen kunnen diep geworteld zijn.
Heinz Erhardt zei al: „Geloof niet alles wat je denkt“. Het probleem lijkt dus al bij onze ouders bekend te zijn.
En dan zijn er nog de gangbare opvoedingszinnen
Er zijn uitspraken die ik destijds zelf vreselijk vond, en waarvan ik me had voorgenomen ze nooit tegen mijn kinderen te zeggen. Even niet opgelet, en ik zeg die onzin zelf tegen mijn dochter. Alsof ze op de loer liggen om hun weg te banen. Pretty Woman zou zeggen: “Glibberige, kleine rotzakjes”.
We zijn ons zelden bewust van de innerlijke dialoog
Wanneer de innerlijke stemmen zich een weg banen, worden we ons er tenminste van bewust. Dan hebben we tenminste een grotere kans dat we ons ervan bewust worden.
Heel vaak blijven deze stemmen echter op de achtergrond, fluisteren ze ons in het oor, zijn ze soms zo luid dat alles anders wordt overstemd of manifesteren ze zich in de vorm van tinnitus.
Als we zichzelf pesten
Een bijzondere soort muizen zijn de dialogen die we deels met onszelf voeren. Juist hoogsensitieve mensen letten er erg op om waarderend en ondersteunend met anderen te praten. De liefdevolle ontmoeting op ooghoogte is belangrijk voor ons. Helaas schenken we deze zorg vaak niet aan onszelf.
Tegen niemand zijn we zo hard en deels meedogenloos als tegen onszelf. We maken onszelf klein, zijn overkritisch, twijfelen al van tevoren aan onze capaciteiten, voeden onze angsten aan en drijven onszelf aan om ons te beheersen om te kunnen bijblijven met gemiddeld gevoelige mensen. We zetten de beoordelingen voort die anderen ooit over ons hebben gedaan. De stemmen van vroeger door opvoeding, of pesten of andere negatieve ervaringen, maken we ons eigen alsof het een feit is dat we steeds weer bewust of onbewust in onze eigen innerlijke woorden, in de innerlijke dialoog met onszelf, bevestigen.
Als je bij jezelf te rade gaat, hoe praat je dan tegen jezelf?
Liefdevol en waarderend? De meeste mensen die ik ken, hebben dat niet meegekregen toen ze dat deden. Meestal was het een weg ernaartoe. En die was niet altijd gemakkelijk.
Een eerste, maar niet onbelangrijke stap hierin is om je eerst bewust te worden van deze stemmen. Want dat opent de deuren naar andere mogelijkheden. Ik nodig je uit om naar jezelf te luisteren, luisteren kunnen hoogsensitieve personen immers heel goed.
De innerlijke dialoog op het spoor
- Observeer jezelf, en dat is belangrijk, zonder oordeel. Kijk neutraal naar jezelf.
- En als je innerlijke stemmen misschien actief worden en je verwijten dat je niet goed genoeg met jezelf omgaat, zeg dan tegen hen: „Dank je, maar nee dank je. Je bent hier op dit moment niet nodig. Ik kijk alleen maar even.“
- Observeer jezelf een tijdje. Wie zijn territorium kent, kan zich er veiliger in bewegen.
